Raamzwaan

Mijn rubriek ‘Beest’ op de Achterpagina van NRC Handelsblad (in 2012 gebundeld in ‘De bilnaad van de teek‘) verschijnt tweewekelijks op dinsdag. Vandaag staat Beest #166 in de krant. Omdat ik er een verduidelijkend filmpje bij heb, publiceer ik het stukje bij uitzondering nu ook hier, met het filmpje.

166_beest_raamzwaan

De stad biedt de vogelwereld veel goeds. Diversiteit aan groen, aanwezigheid van allerlei natte milieus, gebouwen (nestgelegenheid), de iets hogere temperatuur en veel voedsel (menselijk afval) zorgen er voor dat opvallend veel soorten de stad als leefgebied hebben. Zij nemen kennelijk een aantal ongemakken voor lief: de alom aanwezige huiskatten die menig vogel verschalken, en glazen gebouwen die ongekende aantallen raamslachtoffers maken. Met een beetje doorrekenen op basis van de analyse van 92.869 dodelijke vogelaanvaringen met glas, kwam men onlangs (The Condor 116: 8-23) alleen al voor de Verenigde Staten op een jaarlijkse sterfte van 599 miljoen vogels door glazen gebouwen.

De invloed van glas op vogelgedrag is nog onderbelicht. Mij bereiken steeds meer berichten over vogels die zich schier oneindig bezighouden met het verdrijven van hun eigen spiegelbeeld dat reflecteert in ramen, autolak, zijspiegels en bushokjes. Dit zijn altijd mannetjes die hun territorium en/of kroost verdedigen tegen indringers. Langs de Oudedijk in Rotterdam observeerde ik afgelopen weekend een knobbelzwaan (Cygnus olor) die tenminste de hele middag met zijn snavel tegen dezelfde ruit stond te tikken, terwijl zijn vrouw en nageslacht onbekommerd op een paar meter afstand op een grasveldje lagen te slapen.

Onderstaand filmpje maakte ik met mijn iPhone op zaterdag 31 mei 2014, rond 15.30 uur, op de Oudedijk ter hoogte van de Jericholaan, in Rotterdam-Kralingen.

Dead Duck Day 2014, an illustrated report

Dead_Duck_Day-Anjes_Gesink-2014Thursday June 5th 2014 was the date of the 19th Dead Duck Day. After a rainy day, the late afternoon brought a clear sky and at 17.55h when about 40 people gathered right below the Dead Duck Memorial Plaque of the Natural History Museum Rotterdam, the sun was shining. Everything went as planned.

First, Kees Moeliker brought back memories of June 5th 1995 and reminded the audience that the duck (the first documented victim of homosexual necrophilia in Anas platyrhynchos) is part of the special exhibit ‘Dode dieren met een verhaal‘ (Dead animals that tell a tale) inside the museum. He then told that, on Dead Duck Day 2012, he failed to report a then recent case of necrophilia from Brazil: ‘Necrophiliac behavior in the “cururu” toad, Rhinella jimi Steuvax, 2002, (Anura, Bufonidae) from Northeastern Brazil’ (Britto et al., 2012 in North-Western Journal of Zoology 8[2]: 365-366).

In honor of ‘The Homosexual Necrophiliac Duck Opera‘ Kees Moeliker blew a duck call, and announced that he would search for funding to have a performance of this mini-opera on site, at the 20th Dead Duck Day in 2015.

Dead_Duck_Day-Anjes_Gesink-2014As a recent relevant paper of interest to Dead Duck Day, Moeliker recommended ‘Bird–building collisions in the United States: Estimates of annual mortality and species vulnerability‘ by Scott R. Loss, Tom Will, Sara S. Loss & Peter P. Marra in The Condor 116 (1): 8-23 [2014].  Then he showed and recommended the new book of Menno Schilthuizen Nature’s Nether Regions that devotes almost two full pages to ‘The Duck’ and even to Dead Duck Day.

Linda_Lombardi_devilduckhuntThis year’s special Dead Duck Day Message was send in by Linda Lombardi, (pictured here) author of the book (and blog) Animals Behaving Badly. Kees Moeliker read it aloud:

Human beings have the strange idea that no other animal has sex solely for pleasure. But if our fellow creatures only care about the perpetuation of the species, why do they do it in so many ways that don’t result in babies? From manatees to manakins, all kinds of animals get it on with members of the same sex, and many have figured out that if you’ve got a stick, a rock, or a prehensile tail, who needs a partner?

As I collected material like this for my book Animals Behaving Badly from the comfort of my office, I came to admire the people who observe and report the sordid truth about the sex lives of the animal kingdom. When I read about a black-winged stilt pleasuring itself with a piece of driftwood, twenty or thirty times at a go, every thirty seconds, I thought about the researcher who carefully recorded this data. Were her feet wet? Was she regretting her decision not to go to medical school instead?

But no one inspired me more than the man who had the fortitude to observe for a full seventy-five minutes the spectacle of the homosexual rape of a dead duck – and then, because it was time for dinner, said, Enough is enough, collected his specimen, and went home. Kees Moeliker knows that if we all waited to eat till animals stopped behaving badly, we’d starve to death. And if that’s their wicked plan to drive the human race to extinction, he won’t let them get away with it. [Linda Lombardi, June 5th 2014]

Jacob_van_Gijs_Dead_Duck_Day-Anjes_Gesink-2014Then, for the first time in history of Dead Duck Day, there was an invited speaker: Jacob van Gijs, architect at MVRDV (pictured above). He spoke about the use of glass in modern architecture and showed the surprised audience what might well become a novelty in constructing buildings: a brick completely made of glass.

a_glass_brick_DDD_2014About 20 people, including the invited speaker, joined the traditional Dead Duck Day Dinner at the Tai Wu Restaurant.

Pictures that illustrate this post are by Anjès Gesink.

Join the 19th Dead Duck Day, on June 5th 2014

the official Dead Duck Day LogoThursday June 5th 2014 it is Dead Duck Day again. At exactly 17:55h we will honour the mallard duck that became known to science as the first (documented) ‘victim’ of homosexual necrophilia in that species. Please join for this short open-air ceremony next to the new wing of the Natural History Museum Rotterdam (the Netherlands), right below the Dead Duck Memorial Plaque, where that duck (now museum specimen NMR 9989-00232) has met his dramatic end.

Here is what we plan to do during the 19th Dead Duck Day

  • Commemorate the life and death of NMR 9989-00232, the mallard-duck that now has a special exhibit in the museum.
  • Review (maybe even play part of) ‘The Homosexual Necrophiliac Duck Opera’ composed and conducted by Daniel Gillingwater and performed by soprano Sarah Redmond and the Egde Ensemble. The world-premiere of this mini-opera was 14 March 2014 at Impericover Nature's Nether Regionsal College, London, as part of the Ig Nobel Tour of the UK. (click here for a report)
  • Communicate recent observations of or publications relating to remarkable animal behaviour and/or birds colliding with glass buildings.
  • Honour the new book by Menno Schilthuizen ‘Nature’s Nether Regions‘ and its Dutch translation Darwins Peepshow (that will be launched ‘as we speak’ in Naturalis Biodiversity Centrer, Leiden). This book devoted almost two pages to ‘The duck’ and Dead Duck Day.
  • Read the special Dead Duck Day Message, this year written by Linda Lombardi, author of the book ‘Animals Behaving Badly’.
  • Linda Lombardi.

    Linda Lombardi.

    Hear about the use of glass in modern architecture from Jacob van Rijs (MVRDV), and discuss ways to prevent birds from colliding with glass (buildings).

  • After all this, everybody is invited to the traditional six-course (dead) duck dinner at the famous Tai Wu Restaurant.

Practical information

Dead Duck Day is open to the public and free of charge. The ceremony is in the open air on the lawn next to the north wing of the Natural History Museum Rotterdam, right below the Dead Duck Memorial Plaque [pictured below], in the Museumpark (address: Westzeedijk 345, 3015 AA  Rotterdam). We start at exactly 17:55h. Kees Moeliker will do most of the talking, in Dutch and in English (almost simultaneously). Usually, at about 18:25h we walk to the restaurant for the six-course duck dinner. Arrival at the Tai Wu restaurant (address: Mauritsweg 24-26, 3012 JR Rotterdam) at about 18:45h. If you want to join the dinner, please make your own reservations (telephone +31 [0]10 4330818; code Dead Duck Day 死鸭日]. Dinner and beverages are at your own expense.

Dead Duck Memorial Sign, 2013

Dead Duck Day is organized by the European Bureau of Improbable Research and the Natural History Museum Rotterdam, this year in cooperation with the 6th International Architecture Biennale Rotterdam (IABR 2014 – Urban by Nature -).

 

Botsende stadsnatuur

Zondag 1 juni 2014 sprak ik een column uit in het radio 1 programma Vroege Vogels. Het was een bijzondere uitzending vanuit het Natuurhistorisch Museum Rotterdam, in het kader van de IABR 2014 – Urban by Nature – en de expo Pure Veerkracht.  Dit is de uitgeschreven tekst van de column: [beluisteren kan hier]

meerkoet_op_fontein_Westersingel_RotterdamDe stad is ook natuur. Dit motto geven we in het Natuurhistorisch Museum mee aan de nieuwe tentoonstelling ‘Pure Veerkracht’. Die titel verwijst naar de ongekende aanpassingen die dieren en planten laten zien wanneer ze zich in de stad vestigen. Neem de stadsduif die nog maar een paar eeuwen geleden als rotsduif in het hooggebergte nestelde en nu onze bouwwerken bevolkt alsof het kliffen zijn. Of de scholekster die het wad voor de stad omruilt en steeds meer op platte grinddaken broedt. Ze schakelen qua voedsel om van schelpdieren naar wormen en insectenlarven die ze vinden in kort gemaaide grasvelden waar de stad rijk aan is.

Dit is natuurlijk razend slim en veerkrachtig, maar we zien de natuur en de stad ook keihard botsen, en andersom. Neem diezelfde scholeksters. Daar waar ze op daken broeden die aan ramen grenzen, houden ze urenlange schijngevechten met hun spiegelbeeld. Ze knallen tegen de ruiten en houden daarmee complete kantoorverdiepingen van het werk. De vogels zelf komen niet aan broedzorg toe.

Ook het knobbelzwaanpaar dat hier in Rotterdam in de wijk Blijdorp langs een singel broedde, botste – letterlijk. Het mannetje joeg niet alleen honden en wandelaars weg bij het nest, maar viel ook geparkeerde auto’s aan, omdat hij zichzelf als indringer zag in het spiegelende koetswerk. Resultaat: zowel zwaan als buurtbewoners opgefokt en lakschade aan talloze auto’s. De arme watervogel botste later nog harder met de stad: hij vloog tegen een stoplicht, overleed en leidt nu hier (in Het Natuurhistorisch) een tweede leven als ‘de autozwaan’.

Dan zijn er nog de meerkoeten, waarmee het ook goed gaat in de stad. Bijna elke Rotterdamse singel telt meerdere nesten, gemaakt van takken en drijfvuil. Ze hebben voedsel genoeg en het aantal nesten lijkt gereguleerd te worden door de aanwezigheid van een vlondertje, het wrak van een supermarktkarretje of iets anders dat het nest in het water houvast biedt. In steeds meer singels en plassen gebruiken ze nu ook fonteinkoppen om hun nesten op te verankeren. Het zijn prachtplekken, tot de fonteinen gaan spuiten. Dan klettert het water met grote kracht op het takkenbouwsel neer. Meestal blijven de stakkers onverstoorbaar broeden. Terwijl de ene koet op het nest het water trotseert, brengt de andere weggespoeld nestmateriaal terug. Buurtbewoners die dit meerkoetenleed niet kunnen aanzien vragen Gemeentewerken om clementie. De fontein stopt met spuiten. “En de vissen dan?” roept een andere stadsnatuurliefhebber “die hebben toch zuurstof nodig?” Ook daar botst de stadsnatuur.

//

The Homosexsual Necrophiliac Duck Opera

Composer Daniel Gillingwater, in 'The Betsey Trotwood', London, March 2006.

Composer Daniel Gillingwater, in ‘The Betsey Trotwood’, London, March 2006.

A couple of weeks ago composer Daniel Gillingwater, who I know from some 2006 Ig Nobel adventures in the UK, brought me thrilling news by e-mail:

“We are having the premiere of ‘The Homosexual Necrophiliac Duck Opera’ at the Ig Nobel Show, Imperial College, London next March.”

I knew vaguely about his plan and then thought he was joking. But now it seemed real. I have to admit, the dead duck (paper) changed my life, did inspire some people, and I even made a few laugh-and-think (see my 2013 TED-talk), but the performing arts – even an opera – are new grounds to me.

So I asked Daniel about the creation and message of his work. Here is his response:

Sarah Remond will play (and sing) me.

Sarah Remond will play (and sing) me.

“Kees, I have long admired your Ig Nobel Prize winning paper ‘The first case of homosexual necrophilia in the mallard (duck)’ (PDF). Last summer, under the influence of too many espressos in the Welcome Trust cafe with Ig Nobel founder Marc Abrahams, I put forward the suggestion that your Dead Duck Paper would make a fine mini opera. At which point Marc sprayed his coffee across the table and implored me to go home and begin work. Eight months later I did. By February 2014 it was all but finished.”

“I have set it for solo high voice, in this premiere performed by Sarah Redmond (playing your role, as  witness and first [and only author]). The gender difference need not be an issue as you are an elegant and willowy specimen, much like Sarah. The scoring also includes clarinet quintet, the Edge Ensemble with Shaun Thompson on clarinet. We have a vocal chorus of four – soprano, alto, tenor and bass punctuating the section beginning ‘Rather startled, I watched …’ which is the final vivace section of a pseudo Mozartian aria.”

“The two male singers will also be portraying the mallard ducks in question, through the medium of contemporary dance. A tasteful re-enactment of the duck display, mixing flowing, poetic body movements and extreme sexual violence.”

My excitement grew. The actual words of my classic 2001 paper would be sung and the duck’s display re-enacted! I had to find a way to participate. So I convinced Daniel that I am a virtuoso at playing the ‘Duck Call’. He agreed immediately:

“Now this rarely used orchestral instrument will be in the heart of the whole work and serves to comment sardonically on the comparisons of this act of homosexual necrophilia and the state of western civilisation today.”

My duck call (book not related).

My duck call (book not related).

Although I do not read a note of music, I am extremely confident in my role.

Come, see and listen: Ig Nobel Tour of the UK, 14 March 2014, 18:00-20:00h: Imperial College, London (South Kensington Campus, The Great Hall, Sherfield Building), with Marc Abrahams, including the world premiere of ‘The Homosexual Necrophiliac Duck Opera’ composed by Daniel Gillingwater, performed by Sarah Redmond, the Edge Ensemble with Shaun Thompson, and me, and more improbable stuff. [tickets]

Nog vroegere vogels

Zondag 5 januari 2014 mocht ik een column uitspreken in het radio 1 programma Vroege Vogels. Het was een bijzondere uitzending, want de aanvangstijd vervroegde met ingang van die zondag tot 07.00 uur. Geen twee maar drie uur Vroege Vogels op de radio. Dit is de uitgeschreven tekst van de column: [beluisteren kan hier]

vogelaars_zonsopkomstHoe vroeg moet je eigenlijk je bed uit en naar buiten om optimaal van de natuur te kunnen genieten? Een ongeschreven wet onder natuurvorsers zegt natuurlijk ‘hoe vroeger, hoe beter’. Je hebt dan voordat de dagjesmensen zich massaal vertonen al in alle stilte en eenzaamheid genoten van een zingende tjiftjaf of een roffelende specht. Onderzoek heeft aangetoond dat de meeste vogels in elk jaargetijde in de eerste daglichturen het actiefst zijn: de nacht was koud, kostte energie en zo gauw het kan moet de maag weer vol. In het voorjaar komt daar de voortplantingsdrang nog eens bij. De mannetjes zingen al voor het ochtendgloren of het voortbestaan van hun soort er van afhangt. Broedvogeltellers weten dat: om niets te missen moeten ze twee uur voor zonsopkomst in het veld zijn. Dat is heel erg vroeg!

Zelf heb ik er eigenlijk altijd spijt van gehad dat ik niet aan vlinders of reptielen ben gaan doen, want die komen pas op het heetst van de dag goed op gang. Ik ben niet zo’n ochtendmens.

En hoe zit het met u, luisteraars van dit radioprogramma met hart voor de natuur? Gelooft u het wel op dit uur van de dag? Blijft u net als ik – normaal gesproken – op zondagochtend lekker in bed met de radio aan terwijl buiten de ganzen al trekken en het roodborstje tegen het raam tikt? Bent u ook zo’n soort vroege vogel? Dan bent u een zegen voor de dierenwereld, want alle mensen die al voor dag en dauw goedbedoeld in de natuur lopen te vorsen op hun kaplaarzen of bergwandelschoenen doen dat terwijl er buiten eigenlijk rust moet heersen.

Geloof me, op zondagochtend haalt de natuur opgelucht adem omdat er dan enige honderdduizenden natuurliefhebbers binnen blijven, bij de radio, afgestemd op Vroege Vogels.

Wie er precies verantwoordelijk voor zijn, weet ik niet – Staatssecretaris Dekker, zendermanager Laurens Borst, het Vara-bestuur, de redactie en presentatoren van Vroege Vogels – maar het getuigt van visie en grote liefde voor de natuur om dit programma vanaf vandaag een uur eerder te laten beginnen. Jullie bewijzen de natuur (en de luisteraars) een grote dienst.

La Ciudad de las Ideas

From 7 till 9 November 2013 I was part of an incredible event in Puebla, Mexico, called ‘La Ciudad de las Ideas‘, ‘a festival of bright minds, a celebration of humanity’s creativity and curiosity’ as the organizers call it. About 60 speakers and artists from all over the world performed for an audience of over 3000, called Ideasta’s. I feel privileged to have spoken there about ‘The Duck, his Mate, and the Pubic Lice’.

A nice wrap-up of my (12 minute) talk was made by Peter Durand of Alphachimp Learning Systems. It is depicted here:

by Peter Durand, Puebla, Mexico, November 2013