Dead Duck Day is approaching

Wednesday June 5th it is Dead Duck Day again. At exactly 17:55h we will honour the mallard that is known to science as the first (documented) ‘victim’ of homosexual necrophilia in that species. Please join for this short open air ceremony next to the new wing of the Natural History Museum Rotterdam, where the duck (now museum specimen NMR 9989-00232) has met his dramatic end. We will discuss (new) ways to prevent birds from colliding with glass (buildings) and the special Dead Duck Day Message of a prominent (duck) scientist will be read.

I failed to report about last years Dead Duck Day (the 17th), so to get you into the mood, here is what happened on June 5th 2012. About 45 people attended, including two visitors from London. For the first time in history three live mallards (one female and two males) were present. About an hour before the ceremony started the female appeared on site, and during the event two male mallards joined. At 18:16h, right in front of the audience, the mallards caught full attention:  one male mounted the female and started to copulate. It looked like a clear case of heterosexual extra-pair copulation. [video, by Janneke Reedijk]

Then I read the Dead Duck Day 2012 Message, written by ornithologist Tim Birkhead

Science favours the prepared mind, they say and scientists achieve fame, or infamy, in different ways. Kees, your prepared mind allowed you to exploit a chance observation that made you and a homosexual pair of ducks famous. Somewhat less ignoble and less press-worthy, but no less exciting are the heterosexual encounters I’ve spent my career pursuing. The male Red-billed Buffalo Weaver of southern Africa for example, has a permanently erect false penis, the only bird to be so endowed. It also has an extraordinarily protracted copulation – 30 minutes, compared with just a couple seconds for most small birds. On top of all this, the Buffalo Weaver is also the only bird that experiences orgasm as it ejaculates. What’s going on? What indeed! When we first decided to study the Buffalo Weavers, a colleague suggested we might like to study those he had at his zoo. We went to have a look, but zoo population consisted only of males – yes, I know what you are thinking, but no, we decided against it. However, and as we walked through the giant aviary, one of the male Buffalo Weavers was copulating vigorously with a bemused-looking dove whose sex we could not ascertain. Have a wonderful celebration!

Tim Birkhead

Here are two pictures of the copulation that took place during the Dead Duck Day 2012 festivities (click on the picture for moving images).

Pubic Lice, on The Daily Show

In February 2013, The Daily Show invited me to come to New York, to talk about my (still continuing) efforts to collect pubic louse specimens for the collection of the Natural History Museum Rotterdam. It was a pleasant experience to work with the professionals that produce this comedy news show. They even brought me to  trendy bar in Williamsburg, Brooklyn. The item aired on April 8th, 2013. Watch it here, or click on the image.

The feared demise of the pubic louse is old news. It dates back to 2007, but the subject was revived again in january 2013, by a Bloomberg report.

My TED talk is online

The timing could not have been better: today, April 1, is the perfect day to post my TED 2013 talk. It is online now, on ted.com:

A bit of history about this TED-talk can be read here, and there. All about the duck: here and Dead Duck Day: link.

Erken de stad als biotoop!

Zondag 17 maart 2013 mocht ik weer eens een column uitspreken in het Radio 1 programma Vroege Vogels. Hij is hier te beluisteren en hieronder na te lezen:

U kent dat wel. Drukke kantoorbaan, te veel nevenactiviteiten, het huishouden, sociale verplichtingen: ik kom eigenlijk nooit meer ‘buiten in de natuur’. En met mij inmiddels de helft van de wereldbevolking die in steden woont. Wat ik mis is de frisse lucht, maar de planten en dieren die de stad als leefgebied hebben, maken veel goed. Ik hoef eigenlijk niet zo nodig naar het Naardermeer, de Ackersdijkse Plassen of naar andere postzegelgrote natuurgebieden. De stadsnatuur bevredigt mij dicht bij huis.

Neem nu de slechtvalken die de nieuwbouwtoren van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam als nieuwe hangplek hebben ontdekt. Een paartje van deze prachtige roofvogels zit regelmatig op de grote blauwe E van Erasmus in het logo dat hoog aan de gevel hangt. Ze overzien de stad en pendelen van daaruit naar de Maasbruggen. ‘Kijk, daar, een slechtvalk!’ zeg ik vaak tegen wandelaars in het Museumpark. Ik wijs dan naar het stipje op het 130 meter hoge gebouw of op een piepklein vogelsilhouet dat hoog in de lucht rondjes draait. Meestal krijg ik meewarige of ongelovige reacties en loopt men snel door, maar soms kan ik mijn verhaal kwijt over de slechtvalk die hoge bouwwerken als aanvulling op zijn natuurlijke leefgebied (klifkusten en ravijnen) heeft ontdekt.  Honderd paar broedt er al in Nederland, van Nijmegen tot Den Bosch en van Amsterdam tot Rijswijk, eigenlijk overal waar hoge gebouwen en andere hoge structuren met vrij uitzicht staan.

Rotsduiven, in de vorm van verwilderde postduiven, volgden dezelfde gang naar de steden en vormen nu het hoofdvoedsel van stadsslechtvalken. In Rotterdam vinden we het bewijs daarvan op de Willemsbrug: er liggen talloze afgekloven duivenkarkassen. Slechtvalken kijken ook al met een schuin oog naar een andere smakelijke stadsvogel, de halsbandparkiet die als exoot eigenlijk nog geen natuurlijke vijanden heeft. Nog even en die lawaaipapegaaien moet er ook aan geloven. De stad doet niet onder voor een natuurlijk ecosysteem.

Met de prognose dat in 2050 ongeveer 70% van de wereldbevolking in steden woont en dat steden groeien in aantal en qua oppervlakte, wordt dat leefgebied voor zowel mens, dier als plant steeds belangrijker. Het is de hoogste tijd de stad te erkennen als een biotoop in het rijtje regenwoud, woestijn en oceaan. Dat leefgebied is weliswaar door de mens gemaakt en heeft de mens als hoofdbewoner, maar dieren en planten vinden en verdienen er ook een plek. Dat maakt de stad tot een fijnere leefomgeving, niet alleen voor slechtvalken, stadsduiven en halsbandparkieten, maar vooral ook voor onszelf.

TED2013: ‘Hoe een dode eend mijn leven veranderde’

Over mijn indrukken op de TED2013 conferentie in Long Beach (California, USA) schreef ik onderstaand stuk voor NRC Handelsblad. Het werd onder de kop ‘Twaalf minuten spreken en dan hopen op miljarden views’  gepubliceerd op de mediapagina op 1 maart 2013, de dag nadat ik mijn talk hield.

In de lift van het hotel sta ik naast een man met een zwart baardje, blote voeten in Crocs en met een vreemde glasloze bril op zijn neus. De rechterpoot is dik, vierkant en op de hoek voor het oog zit venstertje waarvan ik denk dat het een camera is. We lopen samen op naar het Long Beach Performing Arts Center waar TED 2013 plaatsvindt. Hij stelt zich voor als Sergey Brin: “Ik werk bij Google”. We melden ons bij ‘speaker registration’, krijgen een reusachtige badge, een rugzak vol cadeautjes, en een handig geplastificeerd kaartje met ‘speaker appointments’. Ik spreek in sessie 9 dat als motto ‘Indelicate Conversation’ heeft. Een half uur voor aanvang van mijn talk moet ik mij melden voor hair & make-up, en er staan zelfs een technische doorloop en een repetitie op het programma. Terwijl ik onwennig rond kijk, slaat Sergey een bekende op zijn schouder. Het is Al Gore.

TED staat voor ‘Technology, Entertainment, Design’. De conferentie wordt sinds 1990 jaarlijks gehouden in Californië en gaat over ideas worth spreading. Sprekers, uiteenlopend van regeringsleiders, Nobelprijswinnaars tot mindere goden, zijn afkomstig van vrijwel alle continenten en krijgen zes, twaalf of achttien minuten spreektijd. Alle lezingen worden gefilmd en uiteindelijk op ted.com geplaatst, waar de TED-talks al een miljard keer bekeken zijn. Zij die er de volle vier dagen live bij willen zijn betalen minimaal 7500 dollar. Sprekers worden niet betaald. TED is een non-profit organisatie met een jaaromzet van 45 miljoen dollar. Volgens hetzelfde concept worden inmiddels overal ter wereld, onafhankelijk van TED, de zogenaamde TEDx conferenties gehouden. Nederland kent dergelijke bijeenkomsten in bijvoorbeeld Amsterdam, Rotterdam en Maastricht. TED sprekers en bezoekers, TEDsters genaamd, vormen een community, die als ik het goed begrijp, de wereld wil verbeteren.

Dit jaar zijn 33 sprekers – bijna de helft van het totale aantal – via een wereldwijde talentenjacht geworven. En zo ben ik in dit circus terecht gekomen. Afgelopen zomer werd ik gevraagd om in Amsterdam zes minuten te komen spreken over ‘wat mij bezielt’. Dat maakte kennelijk genoeg indruk om mij voor het echte werk uit te nodigen. Voor een eenvoudige Rotterdamse bioloog is dat wel wat anders dan een lezing in de bieb van Spijkenisse.

Al tijdens de repetities wordt me duidelijk dat ik in goed gezelschap ben. Neurowetenschapper Stuart Firestein oefent zijn voordracht over onwetendheid als drijvende kracht achter wetenschap en ecoloog Allan Savory foetert met de volgorde van zijn plaatjes over het tegengaan van verwoestijning door het inzetten van vee. Ik overleg met de toneelmeester over het inzetten van mijn ‘prop’, een opgezette eend.

Dan roept curator Chris Anderson ‘It is time for TED’. De eerste spreker is de econoom Robert J. Gordon. Hij ziet een onontkoombaar einde aan economische groei. Ook Sergey komt aan het woord. Hij blijkt een van de briljante en inmiddels vermogende oprichters van Google te zijn, en zijn ‘bril’ heet Google Glass – een soort smartphone die handsfree werkt (met stemherkenning) en er voor zorgt dat je het directe oogcontact met je omgeving niet verliest. Popmuzikant Bono slaat de 1500 toehoorders met cijfers over wereldwijde extreme armoede om de oren en bekent dat hij nu geen activist maar ‘factivist’ is. Hij ziet verbetering in de getallen, maar stelt vast dat corruptie de vooruitgang blokkeert. Toch is er hoop, zegt hij, want ‘The power of the people is stronger than the people in power’.

Uiteindelijk gaan ook mijn 12 minuten in waarin ik vertel hoe een dode eend mijn leven veranderde. Als ontdekker van homoseksuele necrofilie bij wilde eenden werd ik een vergaarbak van opmerkelijk diergedrag, en met de verhalen daarover verbaas en amuseer ik een breed publiek. Ook hier bij TED. [foto's James Duncan Davidson]

Today is my TED talk

Today, Thursday 28 February 2013 is my talk at TED2013. I am scheduled to speak in session 9 ‘Indelicate conversations’ from 14.15h onwards (for 12 minutes). My topic is ‘How a dead duck changed my life‘ and I even have some fresh necrophilia news. It still feels a bit unreal, but my badge tells me it is true: I will speak at TED.

My way to TED2013 – part 1: [EXTREMELY URGENT]

On Monday, June 18th 2012 I discovered an e-mail in the ever growing pile of spam, titled ‘Kees Moeliker | Invitation to TED@Amsterdam [EXTREMELY URGENT]’. It was send a week earlier by Kelly Stoetzel, TED Content Director, based in New York:

Dear Kees, We’ve been following your work and are excited to invite you to come and give a short 6-minute talk at our TED@Amsterdam salon event, taking place the evening of Wednesday June 20, 2012. Some of the speakers for TED@Amsterdam have applied to participate and have been chosen from a group of applicants … but we wanted to be sure to involve people whose work we’ve had on our radar and admired, and that’s why we’re writing to you.

Thanks to the weird selection criteria of my spam filter, this was a short-notice invitation, but I gladly accepted it. I had a good experience speaking at TEDxRotterdam in 2011, and liked the idea to perform in Boom Chicago, the comedy club where the ‘TED salon’ would take place.

Minutes after I agreed to participate, my e-mail box filled with nice messages from various TED-people, about my slides, with forms to be signed, with call-sheets and rehearsing times. Yes, REHEARSING TIMES. I politely replied that I could not make it to the American Hotel the next day, for rehearsals. I had to work, bring kids to school, and – minor detail – prepare my talk. With friendly perseverance, the sweet TED-production team offered me the opportunity to rehearse my talk that Wednesday, in the early morning. I soon learned the secret of the TED-talk is practice, practice, and practice. So I took an early train to Amsterdam and reported at the American Hotel at 8.30 am. Fueled with remarkable good coffee, I gave my talk ‘How a dead duck changed my life’, showing slides on a macbook, right in front of TED curator Chris Anderson, Content Director Kelly Stoetzel and some of my fellow speakers. Chris smiled, and said: ‘Don’t change a thing!’. That was nice feedback.

After talking to my fellow speakers, I slowly realized I was taking part in a TED world wide talent search. Hundreds of speakers, from all over Europe had applied for this opportunity to speak, only twenty were invited to come to Amsterdam. The aim: to get selected as a speaker for TED2013, in Long Beach, California.

I truly enjoyed taking part in this thoroughly organized event. [Thanks for the unforgettable e-mail, Sean: "If you are not at the venue you are LATE! Come immediately. You were supposed to be here at 1:15p"]

The evening in Boom Chicago, including giving my own talk there, was very inspiring. My fellow speakers are among the most remarkable people I had ever met, to name just a few Linda Monique, Peter Holmes a Court, Bas Lansdorp, Sabatina James, Kate Stone, Jeroen van Loon, and Rasmus Ankerson. And the audience even included some friends!

In summer, the voting started on a special website with video-registration of all talks.

Completely unexpected (I somehow suspected they had added me to the speakers list for some ‘couleur locale’), TED e-mailed me on 28 September 2012:

Dear Kees, Thank you so much for participating in our TED Worldwide Talent Search and for the time and effort you put into preparing for it. We heard a whopping 293 talks and performances in the 14 different cities, and had to narrow our choices for the Long Beach TED stage to just a tiny subset of that.

We’re thrilled to invite you to come and speak at TED2013!

We can offer you 12 minutes on the stage this time around, and we can’t wait for the rest of the TED community to hear your story.

I am thrilled too! Stay tuned.