Rapid decapitation, followed by homosexual necrophilia

Rackelhahn_in_copula_2004Here is a gem that I found in the depths of the Internet. It adds to my ‘Animal Necrophilia Files’ and documents one of the most dramatic cases of avian homosexual necrophilia, and the first case I know of in Galliformes.

The three-minute video was first posted on the Internet on 7 April 2007 and titled ‘Der Rackelhahn – Ein unfruchtbarer Bastard’. It is dated 2004 and was taken and edited by Herbert Rödder *. ‘Professional hunter’ Hilmar Wichmann acted as biological consultant and producer (Rödder 2004). The location where the video was taped is unclear, but it was probably somewhere in northern Germany. Spoken comments are in the German language. Main character is a ‘Racklehahn’ – a male hybrid between a Capercaillie (Tetrao urogallus) and a Black Grouse (Tetrao tetrix). Both species occur across much of northern Eurasia and yield this hybrid throughout the zones of overlap within their respective distribution ranges and habits, especially in Scandinavia (Cramp & Simmons 1980; McCarthy 2006).

The video shows a snowy, forested landscape. It is a Black Grouse lek – an aggregation of males that gather to engage in competitive displays that may entice visiting females who are surveying prospective partners (for copulation). Two male Black Grouses are displaying. They do not attract females, but a Racklehahn. This cock quickly and vigorously attacks one of the Black Grouses. The much bigger bird tramples the grouse, hits him with his wings and forcefully pecks his head, with special attention for the bright red combs. After a mere 40 seconds the Racklehahn ends the fight by ripping off the head and throwing it away. Then he immediately mounts the lifeless mess and copulates for 20 seconds. After dismounting, the cock keeps pecking into the decapitated body.

The wording of the voice-over is carefully chosen, and spoken with appropriate diction:

‘Seine Kampf entsteigt er so weit das er den Kopf abreißt und weg schmeißt. Es ist kaum zu glauben das ein Vogel zu solch eine grausame Tat fähig ist. Was vor und hinten ist an dem zerfetztem Birkhahn ist kaum erkennbar. Trotzdem kopuliert der Rackelhahn mehrere Male auf dem leblosen Körper [ … ] Die Natur kann schön sein, aber auch grausam.’

[As he loses himself in the fight, he tears off the head and throws it away. It is hard to believe that a bird is capable of doing such a cruel act. What’s the front or rear of the tattered Black Grouse is barely visible. Nevertheless, the Rackelhahn copulates the lifeless body several times. Nature can be beautiful, but also cruel.]

Hybrids between male Black Grouse and female Capercaillie are the most common grouse hybrids (Porkert et al. 1997). They mostly turn out to be males (McCarthy 2006), and are known to occur solitary on black grouse leks where they display aggressively towards male black grouse (Hjorth 1970; Porkert et al. 1997). What this video documents – a fight that ends with the violent death (by decapitation) of a black grouse, immediately followed by a (homosexual necrophiliac) copulation – was not documented before. It is a unique case in animals. Homosexual necrophilia after non-violent death is known, in ducks and other vertebrates.

male hybrid 'Rackelhahn' mating with female capercaillie. [from: Porkert et al. (1997)]

Male hybrid ‘Rackelhahn’ mating with female capercaillie. [from: Porkert et al. (1997)]

Although the decapitated grouse was a complete mess, the Racklehahn did mount the rear end, and mated while holding the neck (as the head was missing) with the drooped position of the partly spread wings (the classic copulatory position of Capercaillie – contrary to beating the wings during copulation by black grouse [Porkert et al. 1997]). The shivering body of the copulating Racklehahn clearly indicates penetration and ejaculation.

* I tried to trace and contact the people who took and produced this video, but failed. Should any know them, please let me know as I am interested to see the uncut footage.

References

McCarthy, E.M. 2006 – Handbook of Avian Hybrids – Oxford University Press [PDF]

Hjorth, I. 1970 – Reproductive behaviour in Tetraonidae with special reference to males – Viltrevy 7(4): 181-596

Porkert, J., Solheim, R. & Flor. A. 1997 – Behaviour of hybrid male Tetrao tetrix (male) x T. urogallus (female) on black grouse leks – Wildlife Biology 3(3/4): 169-176

Rödder, H. 2004 – ‘Der Rackelhahn – Ein unfruchtbarer Bastard’ –  HR-Studio, http://www.myvideo.de/watch/1195637/Der_Rackelhahn_Ein_unfruchtbarer_Bastard

Hall of Mammals

That was a nice surprise. I arrived in Washington at the end of the afternoon, and found out the National Museum of Natural History was open till 7:30 pm. So I had a full hour to wander around the exhibition halls. I especially liked the way the museum presents the (recent) mammals. The human species was definitely the best part:

Hall of Mammals

Fruitvleermuizenstudie, in een museumcollectie

DMNH_gebouw_0314webTerwijl de zon scheen, de vogels floten en de loofbossen van de Amerikaanse staat Delaware lokten, heb ik mijzelf de afgelopen drie dagen vrijwillig opgesloten in het collectiedepot van het Delaware Museum of Natural History. Een raamloze verdieping, met ronkende airco’s, met rijen kasten, kasten, en nog eens kasten. Het museum herbergt een van de grootste schelpencollecties van de Verenigde Staten, bijna 120.000 vogels (met name uit de Filipijnen en Mexico) en een bijzondere collectie zoogdieren, deels uit de Filipijnen. Deze collectie is in relatief korte tijd bijeengebracht, grotendeels door de grondlegger van het museum, de excentrieke miljardair (en moordenaar) John E. duPont.

Mijn belangstelling (en reden om mij drie dagen in het depot op te sluiten) gaat uit naar een serie fruitvleermuizen die in de jaren 1960-1975 is verzameld in de Filipijnen. Het is een langlopende studie die ik, samen met Erwin Kompanje, eind vorige eeuw opstartte: het catalogiseren van de verzameling Indonesische fruitvleermuizen van het Natuurhistorisch Museum Rotterdam. Die kleine maar bijzondere collectie werd door Kees Heij tijdens zijn reizen door de archipel samengebracht. Het eerste deel van die studie werd in 2001 gepubliceerd in Deinsea, het wetenschappelijke jaarbericht van het Natuurhistorisch Museum Rotterdam, en resulteerde in de beschrijving van de nieuwe ondersoort van Macroglossus minimus boensis. Deel twee van die studie, over de fruitvleermuizen van de Talaud Eilanden is lang blijven liggen, maar nu weer nieuw leven ingeblazen.

Probleem met fruitvleermuizen is het determineren. Je pakt niet eenvoudigweg het boek ‘Gids van de fruitvleermuizen van de wereld’. Dat is er niet. Je moet het doen met (vaak) obscure publicaties, en in veel gevallen moet je terugvallen op exemplaren soms al meer dan een eeuw in museumcollecties bewaard worden. Vanwege de ligging van de Talaud Eilanden – tussen Sulawesi (Indonesië) en de Filipijnen – is het vergelijken met materiaal uit de Filipijnen onontbeerlijk. En zo toog ik naar Delaware.

Het werk bestaat uit het minutieus opmeten van de schedels en onderkaken, en het beschrijven en fotograferen van de geconserveerde huiden. Gegevens verzamelen dus – het uitwerken komt later. Hieronder een impressie van mijn werktafel, met balgen van Nyctimene rabori Heaney & Peterson, 1984.

DMNH_workspace_rabori_0025web

DMNH_rabori_verzamel_0059web

Pubic Lice, on The Daily Show

In February 2013, The Daily Show invited me to come to New York, to talk about my (still continuing) efforts to collect pubic louse specimens for the collection of the Natural History Museum Rotterdam. It was a pleasant experience to work with the professionals that produce this comedy news show. They even brought me to  trendy bar in Williamsburg, Brooklyn. The item aired on April 8th, 2013. Watch it here, or click on the image.

The Daily Show, 8 April 2013

The feared demise of the pubic louse is old news. It dates back to 2007, but the subject was revived again in january 2013, by a Bloomberg report.

Zoeken naar schaamluizen

Twee schaamluizen en een schaamhaar

Mijn zoektocht naar de ‘laatste schaamluis‘ voor de collectie van het Natuurhistorisch Museum Rotterdam heeft in het najaar van 2007 flink veel media-aandacht gekregen en bereikte een hoogtepunt met een bericht dat Associated Press op 19 oktober de wereld in stuurde. In maart 2008 ijlde de publiciteit nog even na met berichten in the Guardian (UK) en Dagbladet (Noorwegen). In Nederland maakte het KRO televisieprogramma ‘Nederland te Koop’ er een aardig item over (uitgezonden op 3 januari 2008) en zette onlangs het nooit uitgezonden deel 2 op hun website. Inmiddels is het aantal schaamluis-monsters dat het museum bereikte gegroeid tot zes. Vers dode schaamluizen zijn nog steeds welkom.

Bats in Dresden

Erwin Kompanje and Kees Moeliker, with bat.The Staatliche Naturhistorische Sammlungen Dresden (Museum fur Tierkunde, abteilung mammalogie) Germany, has a nice collection of bats from Indonesia, dating back to the end of the 19th century, collected by the legendary Adolf B. Meyer. To revive a long running project of Erwin Kompanje and myself (to describe and identify a small collection of fruitbats from Talaud, kept at the Natural History Museum Rotterdam) the two of us drove to Dresden and studied the (stuffed) fruit bats from that archipelago north of Sulawesi, Indonesia. Zoological material from that area is rare, but we found what we were looking for: the earliest collected specimen of Pteropus pumilus Miller 1910.