De huisbioloog (Atlas – Radio 1), zondag 7 december 2008

In uitzending 15 van ATLAS (Radio 1, zondag 7 december 2008, 18.15-20.30 uur) spreek ik in mijn rubriek ‘de huisbioloog’ (meestal om 19.50 uur) over:

lasius-neglectusDe oprukkende plaagmier. In 1990 werd in Boedapest, Hongarije een nieuwe soort mier ontdekt: Lasius neglectus – de ‘verwaarloosde’ mier. De soort bleek namelijk op veel meer plaatsen voor te komen. Hij was echter nooit als een aparte soort herkend. West-Azië (Turkije) werd gezien als het hart van zijn verspreidingsgebied. Inmiddels is de plaagmier met een opmars in Europa begonnen. Oostenrijk, Polen, Duitsland, Italië, Spanje, Frankrijk en België zijn ingenomen. De verwachting is dat hij spoedig ook in Nederland de kop zal opsteken. Probleem: inheemse mierensoorten en andere insectensoorten delven het onderspit en bomen en planten gaan eraan omdat de mierenkolonies samenleven met enorme luizenpopulaties.

Een recent interdisciplinair onderzoek heeft ontrafeld waarom Lasius neglectus een invasieve soort is, en andere mieren niet.

Het Dode Dier van de Week is de zeepok. De 1200 soorten die deze groep zeedieren rijk is, vormen een aparte orde (Cirripedia) binnen de kreeftachtigen, hoewel ze niet op krabben of garnalen lijken. Zeepokken zetten zich vast op verscheidene oppervlaktes: op hout, op stenen, op schelpen en zelfs op de huid van walvissen en het schild van zeeschildpadden. De behuizing is vaak wit en steenhard. De vorm kan kegelvormig zijn maar in dichtbegroeide populaties kunnen ze tot hoge zuilen uitgroeien. Ze bestaan uit een huisje van zes kalkplaatjes, met een dekseltje dat uit twee kalkplaatjes is gevormd. De larven van zeepokken hebben nog geen schelp en zwemmen vrij rond. Zo gauw ze ergens houvast hebben, blijven ze daar hun hele leven.

Zeepokken planten zich geslachtelijk voort en de zeepokpenis is naar verhouding de langste in het hele dierenrijk. Logisch, want als je vast zit moet je wel een lange penis hebben om een partner (die ook vast zit) te bevruchten.

Onwaarschijnlijk Onderzoek – Joel Slemrod (Universiteit Michigan) en Wojciech Kopuczuk (Universiteit van British Columbia) toonden aan dat mensen hun sterfdatum uitstellen als ze daarmee hun nabestaanden belasting besparen. Hun studie ‘Dying to Save Taxes: Evidence from Estate Tax Returns on the Death Elasticity’ werd in 2003 gepubliceerd in Review of Economics and Statistics 85(2): 256-265. Ze wonnen er de Ig Nobel economieprijs mee.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s