The Homosexsual Necrophiliac Duck Opera

Composer Daniel Gillingwater, in 'The Betsey Trotwood', London, March 2006.

Composer Daniel Gillingwater, in ‘The Betsey Trotwood’, London, March 2006.

A couple of weeks ago composer Daniel Gillingwater, who I know from some 2006 Ig Nobel adventures in the UK, brought me thrilling news by e-mail:

“We are having the premiere of ‘The Homosexual Necrophiliac Duck Opera’ at the Ig Nobel Show, Imperial College, London next March.”

I knew vaguely about his plan and then thought he was joking. But now it seemed real. I have to admit, the dead duck (paper) changed my life, did inspire some people, and I even made a few laugh-and-think (see my 2013 TED-talk), but the performing arts – even an opera – are new grounds to me.

So I asked Daniel about the creation and message of his work. Here is his response:

Sarah Remond will play (and sing) me.

Sarah Remond will play (and sing) me.

“Kees, I have long admired your Ig Nobel Prize winning paper ‘The first case of homosexual necrophilia in the mallard (duck)’ (PDF). Last summer, under the influence of too many espressos in the Welcome Trust cafe with Ig Nobel founder Marc Abrahams, I put forward the suggestion that your Dead Duck Paper would make a fine mini opera. At which point Marc sprayed his coffee across the table and implored me to go home and begin work. Eight months later I did. By February 2014 it was all but finished.”

“I have set it for solo high voice, in this premiere performed by Sarah Redmond (playing your role, as  witness and first [and only author]). The gender difference need not be an issue as you are an elegant and willowy specimen, much like Sarah. The scoring also includes clarinet quintet, the Edge Ensemble with Shaun Thompson on clarinet. We have a vocal chorus of four – soprano, alto, tenor and bass punctuating the section beginning ‘Rather startled, I watched …’ which is the final vivace section of a pseudo Mozartian aria.”

“The two male singers will also be portraying the mallard ducks in question, through the medium of contemporary dance. A tasteful re-enactment of the duck display, mixing flowing, poetic body movements and extreme sexual violence.”

My excitement grew. The actual words of my classic 2001 paper would be sung and the duck’s display re-enacted! I had to find a way to participate. So I convinced Daniel that I am a virtuoso at playing the ‘Duck Call’. He agreed immediately:

“Now this rarely used orchestral instrument will be in the heart of the whole work and serves to comment sardonically on the comparisons of this act of homosexual necrophilia and the state of western civilisation today.”

My duck call (book not related).

My duck call (book not related).

Although I do not read a note of music, I am extremely confident in my role.

Come, see and listen: Ig Nobel Tour of the UK, 14 March 2014, 18:00-20:00h: Imperial College, London (South Kensington Campus, The Great Hall, Sherfield Building), with Marc Abrahams, including the world premiere of ‘The Homosexual Necrophiliac Duck Opera’ composed by Daniel Gillingwater, performed by Sarah Redmond, the Edge Ensemble with Shaun Thompson, and me, and more improbable stuff. [tickets]

La Ciudad de las Ideas

From 7 till 9 November 2013 I was part of an incredible event in Puebla, Mexico, called ‘La Ciudad de las Ideas‘, ‘a festival of bright minds, a celebration of humanity’s creativity and curiosity’ as the organizers call it. About 60 speakers and artists from all over the world performed for an audience of over 3000, called Ideasta’s. I feel privileged to have spoken there about ‘The Duck, his Mate, and the Pubic Lice’.

A nice wrap-up of my (12 minute) talk was made by Peter Durand of Alphachimp Learning Systems. It is depicted here:

by Peter Durand, Puebla, Mexico, November 2013

De Ig Nobelprijzen van 2013

The 2013 Ig Nobel Prize_Photo Eric WorkmanVoor de 23e keer zijn op donderdag 12 september 2013 in het historische Sanders Theater van Harvard University (Cambridge, Massachusetts, USA) de Ig Nobelprijzen uitgereikt. De onderscheiding beloont onderzoek ‘dat je eerst laat lachen en daarna aan het denken zet’.

De Ig Nobelprijzen werden aan de nieuwe winnaars overhandigd door vijf echte Nobelprijswinnaars, te weten Dudley Herschbach (scheikunde, 1986), Roy Glauber (natuurkunde, 2005), Sheldon Glashow (natuurkunde, 1979), Eric Maskin (economie, 2007) en Frank Wilczek (natuurkunde, 2004). Professor Glauber werd ook weggegeven in de ‘Win-a-Date-With-a-Nobel-Laureate Contest’.

De ceremonie beleefde ook de première van de mini opera ‘The Blonsky Device’ gebaseerd op het leven en werk van George en Charlotte Blonsky, die in 1999 de Ig Nobelprijs wonnen voor hun uitvinding waarbij een bevallende vrouw een handje wordt gehopen door haar op een ronde tafel vaste te binden en met hoge snelheid rond te laten draaien.

Dit zijn de winnaars:

Ig Nobel Geneeskundeprijs 2013

Masateru Uchiyama [JAPAN], Xiangyuan Jin [CHINA, JAPAN], Qi Zhang [JAPAN], Toshihito Hirai [JAPAN], Atsushi Amano [JAPAN], Hisashi Bashuda [JAPAN] en Masanori Niimi [JAPAN, UK],

voor het vaststellen van het effect van het luisteren naar opera, bij hartpatiënten die muis zijn.

REFERENCE: “Auditory stimulation of opera music induced prolongation of murine cardiac allograft survival and maintained generation of regulatory CD4+CD25+ cells,” Masateru Uchiyama, Xiangyuan Jin, Qi Zhang, Toshihito Hirai, Atsushi Amano, Hisashi Bashuda & Masanori Niimi, Journal of Cardiothoracic Surgery, vol. 7, no. 26, epub. March 23, 2012.

Ig Nobel Psychologieprijs 2013

Laurent Bègue [FRANCE], Brad Bushman [USA, UK, the NETHERLANDS, POLAND], Oulmann Zerhouni [FRANCE], Baptiste Subra [FRANCE], en Medhi Ourabah [FRANCE],

voor het experimenteel bevestigen dat mensen die denken dat ze dronken zijn, ook denken dat ze aantrekkelijk zijn.

REFERENCE: “‘Beauty Is in the Eye of the Beer Holder’: People Who Think They Are Drunk Also Think They Are Attractive,” Laurent Bègue, Brad J. Bushman, Oulmann Zerhouni, Baptiste Subra & Medhi Ourabah, British Journal of Psychology, epub May 15, 2012.

Ig Nobel Biologie- en Astronomieprijs 2013

Marie Dacke [SWEDEN, AUSTRALIA], Emily Baird [SWEDEN, AUSTRALIA, GERMANY], Marcus Byrne [SOUTH AFRICA, UK], Clarke Scholtz [SOUTH AFRICA], en Eric Warrant [SWEDEN, AUSTRALIA, GERMANY],

voor het ontdekken dat verdwaalde mestkevers de weg naar huis kunnen terugvinden door naar de Melkweg te kijken.

REFERENCE:  “Dung Beetles Use the Milky Way for Orientation,” Marie Dacke, Emily Baird, Marcus Byrne, Clarke H. Scholtz & Eric J. Warrant, Current Biology, epub January 24, 2013.

Ig Nobel Veiligheidstechniekprijs 2013

Wijlen Gustano Pizzo [USA],

voor het uitvinden van een elektromagnetisch systeem dat vliegtuigkapers vangt – het systeem laat de kaper door een luik vallen, maakt er een pakketje van dat door speciale bomluiken naar de aarde parachuteert, alwaar de politie, ingeseind via radio, de kaper opwacht.

REFERENCE: US Patent #3811643, Gustano A. Pizzo, “anti hijacking system for aircraft”, May 21, 1972.

Ig Nobel Natuurkundeprijs 2013

Alberto Minetti [ITALY, UK, DENMARK, SWITZERLAND], Yuri Ivanenko [ITALY, RUSSIA, FRANCE], Germana Cappellini [ITALY], Nadia Dominici [ITALY, SWITZERLAND], en Francesco Lacquaniti [ITALY],

voor het ontdekken dat sommige mensen fysiek in staat zouden zijn om over het oppervlak van een vijver te lopen, als die mensen en die vijver zich op de maan zouden bevinden.

REFERENCE: “Humans Running in Place on Water at Simulated Reduced Gravity,” Alberto E. Minetti, Yuri P. Ivanenko, Germana Cappellini, Nadia Dominici & Francesco Lacquaniti, PLoS ONE, vol. 7, no. 7, 2012, e37300.

Ig Nobel Scheikundeprijs 2013

Shinsuke Imai [JAPAN], Nobuaki Tsuge [JAPAN], Muneaki Tomotake [JAPAN], Yoshiaki Nagatome [JAPAN], Toshiyuki Nagata [JAPAN, GERMANY], en Hidehiko Kumgai [JAPAN],

voor het ontdekken dat het biochemische proces waarbij uien mensen aan het huilen maken nog veel ingewikkelder is dan wetenschappers eerder aannamen.

REFEREENCE: “Plant Biochemistry: An Onion Enzyme that Makes the Eyes Water,” S. Imai, N. Tsuge, M. Tomotake, Y. Nagatome, H. Sawada, T. Nagata & H. Kumagai, Nature, vol. 419, no. 6908, October 2002, p. 685.

Ig Nobel Archeologieprijs 2013

Brian Crandall [USA] en Peter Stahl [CANADA, USA],

voor het blancheren van een dode spitsmuis, het doorslikken van die spitsmuis zonder te kauwen en vervolgens in de dagen erna nauwlettend de (eigen) ontlasting na te kijken op alle inhoud – dit alles om te kunnen zien welke skeletonderdelen in het menselijke spijsverteringskanaal oplossen, en welke niet.

REFERENCE: “Human Digestive Effects on a Micromammalian Skeleton,” Peter W. Stahl & Brian D. Crandall, Journal of Archaeological Science, vol. 22, November 1995, pp. 789–97.

Ig Nobel Vredesprijs 2013

Alexander Lukashenko, president van Wit-Rusland, voor het uitvaardigen van een verbod op het applaudisseren in het openbaar, en voor de Staatspolitie van Wit-Rusland voor het arresteren van een eenarmige man, wegens applaudisseren.

dr Bert Tolkamp

Bert Tolkamp

Bert Tolkamp [UK, the NETHERLANDS], Marie Haskell [UK], Fritha Langford [UK, CANADA], David Roberts [UK], en Colin Morgan [UK],

voor twee gerelateerde ontdekkingen: (1) hoe langer een koe heeft gelegen, des te groter is de kans dat die koe spoedig zal opstaan, en (2) als een koe eenmaal opstaat, is het niet gemakkelijk om te voorspellen hoe snel die koe weer zal gaan liggen.

REFERENCE: “Are Cows More Likely to Lie Down the Longer They Stand?” Bert J. Tolkamp, Marie J. Haskell, Fritha M. Langford, David J. Roberts, Colin A. Morgan, Applied Animal Behaviour Science, vol.  124, nos. 1-2, 2010, pp. 1–10.

Ig Nobel Volksgezondheidsprijs 2013

Kasian Bhanganada, Tu Chayavatana, Chumporn Pongnumkul, Anunt Tonmukayakul, Piyasakol Sakolsatayadorn,  Krit Komaratal, en Henry Wilde [THAILAND]

voor de medische technieken zoals beschreven in hun publicatie ‘Chirurgisch beleid tijdens een epidemie van penisamputaties in Thailand’ – technieken die zij aanbevelen, behalve in gevallen waarbij de geamputeerde penis gedeeltelijk is opgegeten door een eend.

REFERENCE: “Surgical Management of an Epidemic of Penile Amputations in Siam,” by Kasian Bhanganada, Tu Chayavatana, Chumporn Pongnumkul, Anunt Tonmukayakul, Piyasakol Sakolsatayadorn, Krit Komaratal & Henry Wilde, American Journal of Surgery, 1983, no. 146, pp. 376-382.

Ig Nobel Public Health 2013

Kaapverdische mus in Nederland – wat nu?

iago sparrow takes bread  [Kees Moeliker]

Male iago sparrow takes bread. May 19th, 2013, inside MS Plancius, Hansweert Harbour, The Netherlands. [Kees Moeliker]

Er doet zich een unieke situatie voor. Vier Kaapverdische mussen (Passer iagoensis) zijn met een schip meegevaren van het eiland Razo (Kaapverdische Eilanden) naar Nederland. Het schip, de Plancius, was op vogelreis en had louter vogelaars aan boord. De reis van de Kaapverdische mussen is daardoor uitstekend gedocumenteerd. In de ochtend van 19 mei 2013 is de Plancius in haar thuishaven Hansweert op Zuid-Beveland gearriveerd, samen met de mussen.

iago_sparrow_two_females [Kees Moeliker]

Two female iago sparrows on deck of Plancius, Hansweert, The Netherlands. [Kees Moeliker]

Voor het eerst * zijn er Kaapverdische Mussen in Nederland – sterker nog het zijn de eerste in Europa. Voor de duidelijkheid: de Kaapverdische mus komt van nature uitsluitend op de Kaapverdische Eilanden voor. Het is één van de pakweg 20 soorten mussen (Passer) die de vogelwereld kent. Vanwege mijn warme belangstelling voor mussen en het historische moment, ben ik zondag 19 mei aan het eind van de dag op zoek gegaan naar de nieuwkomers. Ze zaten nog aan boord van de Plancius die in de binnenhaven van Hansweert ligt afgemeerd. Omdat het schip vanaf de kade niet te zien was, ben ik via een ander schip op de Plancius geklommen. Ik werd vriendelijk ontvangen door een aantal bemanningsleden. In het logboek dat ik moest tekenen, zag ik dat er eerder op de dag een stuk of vier mensen aan boord waren geweest. Doel van het bezoek was ‘bird’, stond er in het logboek.

Op het achterdek was een voerplaats aangelegd, met boterhammen en een kommetje water. Daar vond ik de vogels niet. Twee wijfjes zaten ineengedoken te slapen op een rooster op het middendek. Oogjes dicht en snavel in de veren. Vreemd: het was 18.00 uur en zonnig. Huismussen slapen pas bij zonsondergang en kruipen dan weg. Deze twee zaten open en bloot te suffen. Ik kon ze tot op minder dan een meter benaderen en fotograferen. Hierdoor werden ze wel wakker en hipten ze weg om een zekere kritische afstand te bewaren. Mij vielen de korte snavel en de breed uitlopende lichte wenkbrauwstreep op. Het is dat ik wist dat het Kaapverdische mussen waren – op straat was ik aan ze voorbij gelopen.

iago_sparrow_male_weak [Kees Moeliker]

The male iago sparrow that resided inside the bridge of MS Plancius was a bit wobbly, and panted heavily. [Kees Moeliker]

Op aanwijzing van de bemanning mocht ik naar de brug van het schip waar zich een mannetje zou ophouden. Die vogel bleek binnen in de stuurhut te zitten. Dit exemplaar was onmiskenbaar met zijn zwarte kruin, oogmasker en roestbruine zijkop, schouder en rugveren. Hij vloog een beetje rond, langs de ramen en tjilpte. Ik kon hem lokken met een stukje witbrood en hij at uit mijn hand. Ook dit exemplaar kwam mij een beetje suf over. Na een paar stukjes vliegen, landde hij op een muismat. Hij stond wankel en ‘wijdbeens’ op zijn pootjes en hij ademde zwaar door zijn enigszins geopende snavel. Ik kon hem gemakkelijk pakken en heb hem daarna buiten op een beschut plekje op het dek gezet.

Het suffe mannetje heb ik een kwartier vanaf een bankje op het dek bestudeerd. Ik verwachte dat hij wel zou omvallen, maar toen de twee wijfjes en een ander mannetje zich bij de brug vertoonden, leefde het mannetje op en ontstond er tussen beide mannetjes een vechtpartij die eindigde in een duidelijke poging tot paring. (Dat moet ik weer zien: homoseksueel gedrag bij de eerste twee mannetjes van de Kaapverdische mus die zich in Europa vertonen.)

iago_sparrow_two_males [Kees Moeliker]iago_sparrow_fight [Kees Moeliker]

Two male Iago sparrows in fight and in copula on deck of MS Plancius; Hansweert Harbour, The Netherlands, May 19, 2013 [Kees Moeliker]

Two male Iago sparrows in fight and in copula; Hansweert, The Netherlands, May 19, 2013 [Kees Moeliker]

Twee vragen houden vogelaars nu bezig. Ten eerste is er de brandende vraag die de soortenjagers stellen: mag ik de Kaapverdische mus ‘tellen’ – telt hij mee op de lijst van ‘wilde’ Nederlandse vogelsoorten. Ze hebben

Nederland duidelijk niet op eigen kracht bereikt, maar dat geldt ook voor de huiskraaien van Hoek van Holland die iedereen gretig op zijn of haar vogellijst gezet heeft. Als regel zou gelden dat de vogel die op een schip Nederlands grondgebied heeft bereikt, onderweg niet (bij)gevoerd mag zijn. Dat is bij deze Kaapverdische mussen wel gebeurd, maar mij boeit die discussie niet.

Wel boeiend is de tweede vraag: Wat nu? Hebben ze hier een overlevingskans, en zo ja, vormt deze exoot een bedreiging voor onze inheemse (avi)fauna, in het bijzonder voor de huismus (Passer domesticus) en de ringmus (Passer montanus)? Kunnen we ze maar beter (1) direct doden en opnemen in een natuurhistorische collectie, (2) diervriendelijk vangen en per vliegtuig terugvliegen naar hun moederland, of (3) gewoon met rust laten?

De biologie van de soort geeft enige aanwijzingen over de overlevingskansen en mogelijke concurrentie met onze eigen mussen. De Kaapverdische mus is een soort van een tropisch maar droog gebied, dat door de ligging in de oceaan relatief koel is. Kouder dan 20 graden Celsius wordt het er echter niet. In vergelijking met een nauw verwante soort van het Afrikaanse vasteland, de roestmus (Passer mitotensis), kan hij zelfs in een boomloze omgeving overleven en broedt hij overwegend in holen (in plaats van in bomen). Op de Kaapverdische Eilanden leeft hij in allerlei biotopen, uiteenlopend van droge lavavlakten, droge valleien en kustkliffen tot in cultuurland en in dorpen en steden. Op het eiland Sao Vicente, waar de huismus sinds 1923 voorkomt (na introductie door de mens), leven beide soorten in de stad Mindelo, en in het omringende verarmde cultuurland. De mussenkenner Dennis Summers-Smith zag in 1983 dat de verspreiding van beide soorten in die stad elkaar overlapte, maar stelde vast dat huismussen meer in de dichtbebouwde delen voorkomt, en de Kaapverdische mus overwegend in bomen op pleinen. Op het eiland Sao Tiago komt de Kaapverdische mus samen met de Spaanse mus voor. De Spaanse mus voornamelijk in de stad, de grotere dorpen en rijkere landbouwgronden, en de Kaapverdische juist in drogere gebieden met kleinere bomen. Hun voedsel wijkt niet af van dat van de huismus. Granen, (bloem)knoppen en insecten, allerlei (menselijk) afval in steden en dorpen.

Het is dus een flexibele soort, die naast andere mussensoorten (de Spaanse mus en de huismus) in cultuurland en steden kan leven. Ook het feit dat ze meeliftten met een schip getuigt van het opportunisme dat vele soorten in het genus Passer kenmerkt. Of ze ons gematigde zeeklimaat overleven is de vraag. Ik vond ze bij een buitentemperatuur van (vandaag) van hooguit 15 graden Celsius opvallend passief. Dat belooft niet veel goed bij winterse temperaturen.

iago_sparrow_in_hand [Kees Moeliker]

Male Iago sparrow, just before he was released outside on MS Plancius, May 19th, 2013. [Kees Moeliker

Optie 1 (verzamelen, opnemen in een museumcollectie) maakt een eind aan de discussie of ze nadelige invloed op onze inheemse vogels kunnen hebben en aan mogelijk leed dat ze te wachten staat (kou, verhongering). Het doden van dieren raakt echter een gevoelige snaar: mensen vinden het zielig en het zal verzet oproepen.

Optie 2 is overdreven. De soort is op de Kaapverdische Eilanden zeer algemeen en de vogels omwille van zeldzaamheid of de een of andere ‘bedreigde’ status weer terug brengen, is niet aan de orde.

Optie 3, de mussen met rust laten (lees: aan hun lot overlaten) is wat er  vermoedelijk zal gebeuren. Ik heb de bemanning geadviseerd om het voeren te stoppen. Doen ze dat niet dan blijven ze fijn aan boord van de Plancius die over drie weken naar Spitsbergen vertrekt. Daar zijn ze ook niet mee geholpen. Zonder voer zullen ze vermoedelijk van boord gaan. De tijd zal het leren of ze op Zuid-Beveland kunnen overleven. Ik denk van niet. Het dorpje Hansweert (waar ze gevoerd zouden kunnen worden) ligt op ongeveer 1 km afstand van de buitenhaven, en Kaapverdische mussen kennen de sperwer niet als roofvijand.

* Voor zover we weten. Eerdere gevallen van per schip meegelifte Kaapverdische mussen zijn niet bekend, maar niet ondenkbaar.

Pubic Lice, on The Daily Show

In February 2013, The Daily Show invited me to come to New York, to talk about my (still continuing) efforts to collect pubic louse specimens for the collection of the Natural History Museum Rotterdam. It was a pleasant experience to work with the professionals that produce this comedy news show. They even brought me to  trendy bar in Williamsburg, Brooklyn. The item aired on April 8th, 2013. Watch it here, or click on the image.

The Daily Show, 8 April 2013

The feared demise of the pubic louse is old news. It dates back to 2007, but the subject was revived again in january 2013, by a Bloomberg report.

My way to TED2013 – part 1: [EXTREMELY URGENT]

 TED AmsterdamTalent Search (Photo: James Duncan Davidson)On Monday, June 18th 2012 I discovered an e-mail in the ever growing pile of spam, titled ‘Kees Moeliker | Invitation to TED@Amsterdam [EXTREMELY URGENT]’. It was send a week earlier by Kelly Stoetzel, TED Content Director, based in New York:

Dear Kees, We’ve been following your work and are excited to invite you to come and give a short 6-minute talk at our TED@Amsterdam salon event, taking place the evening of Wednesday June 20, 2012. Some of the speakers for TED@Amsterdam have applied to participate and have been chosen from a group of applicants … but we wanted to be sure to involve people whose work we’ve had on our radar and admired, and that’s why we’re writing to you.

Thanks to the weird selection criteria of my spam filter, this was a short-notice invitation, but I gladly accepted it. I had a good experience speaking at TEDxRotterdam in 2011, and liked the idea to perform in Boom Chicago, the comedy club where the ‘TED salon’ would take place.

Minutes after I agreed to participate, my e-mail box filled with nice messages from various TED-people, about my slides, with forms to be signed, with call-sheets and rehearsing times. Yes, REHEARSING TIMES. I politely replied that I could not make it to the American Hotel the next day, for rehearsals. I had to work, bring kids to school, and – minor detail – prepare my talk. With friendly perseverance, the sweet TED-production team offered me the opportunity to rehearse my talk that Wednesday, in the early morning. I soon learned the secret of the TED-talk is practice, practice, and practice. So I took an early train to Amsterdam and reported at the American Hotel at 8.30 am. Fueled with remarkable good coffee, I gave my talk ‘How a dead duck changed my life’, showing slides on a macbook, right in front of TED curator Chris Anderson, Content Director Kelly Stoetzel and some of my fellow speakers. Chris smiled, and said: ‘Don’t change a thing!’. That was nice feedback.

After talking to my fellow speakers, I slowly realized I was taking part in a TED world wide talent search. Hundreds of speakers, from all over Europe had applied for this opportunity to speak, only twenty were invited to come to Amsterdam. The aim: to get selected as a speaker for TED2013, in Long Beach, California.

I truly enjoyed taking part in this thoroughly organized event. [Thanks for the unforgettable e-mail, Sean: "If you are not at the venue you are LATE! Come immediately. You were supposed to be here at 1:15p"]

The evening in Boom Chicago, including giving my own talk there, was very inspiring. My fellow speakers are among the most remarkable people I had ever met, to name just a few Linda Monique, Peter Holmes a Court, Bas Lansdorp, Sabatina James, Kate Stone, Jeroen van Loon, and Rasmus Ankerson. And the audience even included some friends!

In summer, the voting started on a special website with video-registration of all talks.

Completely unexpected (I somehow suspected they had added me to the speakers list for some ‘couleur locale’), TED e-mailed me on 28 September 2012:

Dear Kees, Thank you so much for participating in our TED Worldwide Talent Search and for the time and effort you put into preparing for it. We heard a whopping 293 talks and performances in the 14 different cities, and had to narrow our choices for the Long Beach TED stage to just a tiny subset of that.

We’re thrilled to invite you to come and speak at TED2013!

We can offer you 12 minutes on the stage this time around, and we can’t wait for the rest of the TED community to hear your story.

I am thrilled too! Stay tuned.

TED Talent Search Amsterdam June2012.

Een stervende bultrug op het strand, is dat zielig?

De laatste populatieschatting van de bultrug (Megaptera novaeangliae) komt uit op een aantal van 60.000, waarvan een dikke 11.000 (PDF) in de noordelijke Atlantische Oceaan. Dat is een mooi aantal voor een groot zeezoogdier en reden voor de IUCN om de soort de status ‘least concern‘ te geven: geen reden tot zorg (voor uitsterven). Van die gezonde populatie van 60.000 bultruggen gaan er ook exemplaren dood. Zo gaat dat. Ze sterven van ouderdom, aan ziekten, door ongelukken, noem maar op. Ze blazen kun laatste adem uit en zinken naar de zeebodem, waar de kadavers een rijk substraat vormen voor ander leven. Niemand ziet dat, niemand vindt dat zielig.

Soms verdwalen bultruggen, ze zijn dan meestal al ziek of zwak. Hun leefgebied is diep water, open zee. In de ondiepe Noordzee, een fuik met als enige zuidelijke uitweg het Nauw van Calais, is de kans groot ze stranden, op het strand, op een zandbank of in een andere ondiepte. Potvissen, vinvissen, bulruggen en andere grote zeezoogdieren die in onze kustwateren terechtkomen, eindigen meestal dood op het strand (en vervolgens als skelet in een natuurhistorisch museum). De een spoelt dood aan, de ander levend, maar het einde – de dood -  is onherroepelijk. Is dat zielig?

Wanneer een walvis voor de ogen van mensen en televisiecamera’s sterft, ontstaat de drang om te helpen, om in te grijpen, om de walvis te redden van de dood. Het is natuurlijk ook zielig zo’n hulpeloos dier, zeker als het oog van de arme walvis je hoopvol aankijkt. Met emotie als belangrijkste drijfveer wordt er met man en macht aan het 20.000 kilo zware dier getrokken, in de hoop dat hij weer doorzwemt. En dan? Slaat hij bij wijze van laatste groet met zijn staart, pinken de redders een traantje weg, en kiest hij het ruime sop? Nee, de kans is groot dat het zieke, verzwakte dier alsnog sterft, opnieuw aanspoelt of naar de zeebodem zinkt. In het laatste geval ziet niemand dat, en vindt niemand het zielig.

Het verhaal van de Texelse bultrug is vergelijkbaar met het verhaal Morgan de orka en Happy Feet de pinguïn. Ze waren beter af geweest als ze met rust gelaten waren.

Hij is er: De bilnaad van de teek

Het boek is gedrukt. Ik heb ‘De bilnaad van de teek’ in huis. Mooi geworden. Gelijk aantal pagina’s als ‘De eendenman’ (208) maar iets dunner (dunner papier); 115 stukjes ‘beest’ geïllustreerd met evenzoveel foto’s of tekeningen. Op 5 oktober in de boekwinkel. Benieuwd naar de inhoud en achtergrond? Klik hier en daar. Met dank aan Henk ter Borg mijn uitgever bij Nieuw Amsterdam, mijn altijd opgewekte en scherpe redacteur Pieter de Bruijn Kops, de ontwerper van het omslag Volken Beck, persklaarmaker (rotwoord) Yulia Knol en alle anderen die een bijdrage hebben geleverd (leest het drie pagina’s tellende dankwoord).

De Ig Nobelprijzen van 2012

Donderdag 20 september 2012 (19.30 uur Eastern Time) zijn in Sanders Theatre van Harvard University de tien Ig Nobelprijzen van 2012 bekend gemaakt. De onderscheiding beloont onderzoek ‘dat je eerst laat lachen en daarna aan het denken zet’. De Ig Nobelprijzen werden aan de nieuwe winnaars overhandigd door vier echte Nobelprijswinnaars, te weten Dudley Herschbach (scheikunde, 1986), Rich Roberts (fysiologie of geneeskunde, 1993), Roy Glauber (natuurkunde, 2005) en Eric Maskin (economie, 2007).  Over de hele wereld keken vele tienduizenden naar de live uitzending op YouTube. In de Stadsgehoorzaal Leiden keken een paar honderd enthousiaste belangstellenden tijdens de Nederlandse Ig Nobel Night naar een live video verbinding met de ceremonie in de Verenigde Staten, vooraf gegaan door een voorprogramma met voordrachten van Nederlandse Ig Nobelprijswinnaars, de Nederlandse premiere van de mini-opera Atom and Eve, en 24/7 lectures van Hans Clevers, Carlo Beenakker en Bas Haring.

Het was de 22ste Ig Nobelprijs ceremonie, geproduceerd door het wetenschappelijke humor tijdschrift ‘Annals of Improbable Research’ .

Negen van de tien winnaars reisden, op eigen kosten, naar Harvard om de prijzen in ontvangst te nemen. Twee Ig Nobelprijzen (die voor psychologie en voor anatomie) werden door Nederlanders in de wacht gesleept.

Ig Nobel Psychologieprijs 2012

Anita Eerland en Rolf Zwaan [Nederland] en Tulio Guadalupe [Peru, Rusland en Nederland], voor hun studie ‘Leun naar links en de Eiffeltoren lijkt kleiner’.

REFERENCE: “Leaning to the Left Makes the Eiffel Tower Seem Smaller: Posture-Modulated Estimation,” Anita Eerland, Tulio M. Guadalupe and Rolf A. Zwaan, Psychological Science, vol. 22 no. 12, December 2011, pp. 1511-14.

Wie woonde(n) de ceremonie bij: Tulio Guadalupe. [Anita Eerland en Rolf Zwaan trouwen twee dagen na de ceremonie]

Ig Nobel Vredesprijs 2012

De firma SKN [Rusland], voor het omzetten van oude Russische munitie in nieuwe diamanten.

REFERENCE: <http://www.skn-nd.ru/products_en.html>

Wie woonde(n) de ceremonie bij: Igor Petrov

Ig Nobel Akoestiekprijs 2012

Kazutaka Kurihara en Koji Tsukada [Japan] voor het creëren van de ‘SpeechJammer – een machine die de spraak verstoort door een spreker zijn eigen stem met een kleine vertraging te laten horen.

REFERENCE: “SpeechJammer: A System Utilizing Artificial Speech Disturbance with Delayed Auditory Feedback“, Kazutaka Kurihara, Koji Tsukada, arxiv.org/abs/1202.6106. February 28, 2012.

Wie woonde(n) de ceremonie bij: Kazutaka Kurihara en Koji Tsukada

Ig Nobel Neurowetenschapsprijs 2012

Craig Bennett, Abigail Baird, Michael Miller, en George Wolford [VS], voor het aantonen dat hersenonderzoekers, gebruikmakend van gecompliceerde instrumenten en eenvoudige statistiek, overal hersenactiviteit kunnen zien, zelfs in een dode zalm.

REFERENCE: “Neural correlates of interspecies perspective taking in the post-mortem Atlantic Salmon: An argument for multiple comparisons correction,” Craig M. Bennett, Abigail A. Baird, Michael B. Miller, and George L. Wolford, 2009 (conference poster)

REFERENCE: “Neural Correlates of Interspecies Perspective Taking in the Post-Mortem Atlantic Salmon: An Argument For Multiple Comparisons Correction,” Craig M. Bennett, Abigail A. Baird, Michael B. Miller, and George L. Wolford, Journal of Serendipitous and Unexpected Results, vol. 1, no. 1, 2010, pp. 1-5. http://www.jsur.org/ar/jsur_ben102010.pdf

Wie woonde(n) de ceremonie bij: Craig Bennett, Abigail Baird, Michael Miller, and George Wolford

Ig Nobel Scheikundeprijs 2012

Johan Pettersson [Zweden en Rwanda], voor het oplossen van het raadsel waarom in sommige huizen in het Zweedse Anderslöv het haar van mensen groen werd.

ACHTERGRONDINFORMATIE: <http://www.skanskan.se/article/20111216/TRELLEBORGVELLINGE/712169821/1014/-/mysteriet-med-det-grona-vattnet-lost> <http://www.thelocal.se/37994/20111217/>

Wie woonde(n) de ceremonie bij: Johan Pettersson

Ig Nobel Literatuurprijs 2012

Het US Government General Accountability Office, voor de afgifte van een rapport over de berichten over berichten dat de voorbereiding van een verslag over het rapport over de berichten over rapporten aanbeveelt.

REFERENCE: “Actions Needed to Evaluate the Impact of Efforts to Estimate Costs of Reports and Studies,” US Government General Accountability Office report GAO-12-480R, May 10, 2012. <http://www.gao.gov/products/GAO-12-480R&gt;

Ig Nobel Natuurkundeprijs 2012

Joseph Keller [VS], en Raymond Goldstein [VS en UK], Patrick Warren, en Robin Ball [UK], voor het berekenen van de krachtenbalans die de vorm en bewegingen van haar in de menselijke paardenstaart bepaalt.

REFERENCE: “Shape of a Ponytail and the Statistical Physics of Hair Fiber Bundles.” Raymond E. Goldstein, Patrick B. Warren, and Robin C. Ball, Physical Review Letters, vol. 198, no. 7, 2012.

REFERENCE: “Ponytail Motion,” Joseph B. Keller, SIAM [Society for Industrial and Applied Mathematics] Journal of Applied Mathematics, vol. 70, no. 7, 2010, pp. 2667–72.

Wie woonde(n) de ceremonie bij: Joseph Keller, Raymond Goldstein, Patrick Warren, Robin Ball

Ig Nobel Vloeistofdynamicaprijs 2012

Rouslan Krechetnikov [VS, Rusland, Canada] en Hans Mayer [VS] voor het bestuderen van de dynamica van klotsende vloeistof, zodat duidelijk wordt wat er gebeurt wanneer iemand met een kop koffie in zijn hand loopt.

REFERENCE: “Walking With Coffee: Why Does It Spill?” Hans C. Mayer and Rouslan Krechetnikov, Physical Review E, vol. 85, 2012.

Wie woonde(n) de ceremonie bij: Rouslan Krechetnikov

Ig Nobel Anatomieprijs 2012

Frans de Waal [Nederland en VS] en Jennifer Pokorny [VS] voor de ontdekking dat chimpansees andere chimpansees individueel kunnen herkennen aan foto’s van hun achterste.

REFERENCE: “Faces and Behinds: Chimpanzee Sex Perception” Frans B.M. de Waal and Jennifer J. Pokorny, Advanced Science Letters, vol. 1, 99–103, 2008. [PDF]

Wie woonde(n) de ceremonie bij: Frans de Waal en Jennifer Pokorny

Ig Nobel Geneeskundeprijs 2012

Emmanuel Ben-Soussan en Michel Antonietti [Frankrijk] voor hun advies aan medici die endoscopische darmonderzoeken doen, hoe ze de kans kunnen minimaliseren dat hun patiënten ontploffen.

REFERENCE: “Colonic Gas Explosion During Therapeutic Colonoscopy with Electrocautery,” Spiros D Ladas, George Karamanolis, Emmanuel Ben-Soussan, World Journal of Gastroenterology, vol. 13, no. 40, October 2007, pp. 5295–8. [PDF]

REFERENCE: “Argon Plasma Coagulation in the Treatment of Hemorrhagic Radiation Proctitis is Efficient But Requires a Perfect Colonic Cleansing to Be Safe,” E. Ben-Soussan, M. Antonietti, G. Savoye, S. Herve, P. Ducrotté, and E. Lerebours, European Journal of Gastroenterology & Hepatology, vol. 16, no. 12, December 2004, pp 1315-8.

Wie woonde(n) de ceremonie bij: Emmanuel Ben-Soussan

Speciale aankondiging: correctie Ig Nobel Natuurkundeprijs 1999

Wij corrigeren nu, in 2012, een vergissing die we in 1999 maakten toen we nalieten om de naam van een winnaar te vermelden. Het gaat om Joseph Keller die nu zijn deel krijgt van de Ig Nobel Natuurkundeprijs 1999. Professor Keller is ook een mede-winnaar van de Ig Nobel Natuurkundeprijs 2012. Hij heeft dus twee keer een Ig Nobelprijs gewonnen

De correcte citatie van de Ig Nobel Natuurkundeprijs 1999 luidt:

Len Fisher [UK en Australië] voor het berekenen van de optimale manier om een koekje te soppen, en Jean-Marc Vanden-Broeck [UK en België] en Joseph Keller [VS], voor het berekenen hoe je een theepottuit maakt die die druppelt.

REFERENCE: “Physics Takes the Biscuit“, Len Fisher, Nature, vol. 397, no. 6719, February 11, 1999, p. 469.

REFERENCE: “Pouring Flows,” Jean-Marc VandenBroeck and Joseph B. Keller, Physics of Fluids vol. 29, no. 12, 1986, pp. 3958-61.

Nederlanders de eerder een Ig Nobelprijs wonnen:

2000 André Geim (natuurkunde: zwevende kikkers in magnetisch veld)

2000 Pek van Andel c.s. (geneeskunde: seks in de MRI scanner)

2003 Kees Moeliker (biologie: homoseksuele necrofilie bij de wilde eend)

2006 Bart Knols & Ruurd de Jong (biologie: malariamuggen, voetengeur en Limburgse kaas)

2007 Annelies van Bronswijk (biologie: mijten en ander gedierte in ons bed)

2010 Simon Rietveld & Ilja van Beest (geneeskunde: astma in de achtbaan)

2011 Mirjam Tuk c.s. (geneeskunde: betere beslissingen bij een volle blaas)